De MARATHON

Het is 10 april 6.30 uur als mijn wekker gaat. Mijn benen voelen goed, ik heb er zin in en het weer zit mee. Ik eet wat ik altijd eet voor een wedstrijd: yoghurt, banaan, een ei en thee met suiker. We kunnen vertrekken…Om 9.00 uur staan we op de Coolsingel en de spanning begint nu wel te komen. Ik loop wat in, bind mijn schoenen vast en neem de wedstrijd nog eens met mijn vader door. Hij zegt me niet te hard te vertrekken, want ja een marathon duurt lang. Ik knik van ja en ben klaar om het startvak in te gaan. Ik sta in wave 1 wat betekent dat ik tegelijk weg mag met ‘de grote’ lopers. Enerzijds leuk en anderzijds weet je dan dat het tempo gelijk hoog ligt. Ik weet niet of het de adrenaline was of alle mensen langs de kant die zo enthousiast waren, maar ik ga veel te hard weg. Op 8 km staat mijn vader weer langs de kant.Ik zeg nog tegen hem dat ik te hard ga, maar alles lijkt vanzelf te gaan en dus houd ik het tempo vast. De domste keuze ever…

Bij 15 km neem ik mijn babyvoeding (ja dit eet ik altijd tijdens een marathon) en dan gaat het mis. Het valt niet goed en in combinatie met de snelle start zorgt dit ervoor dat ik bij 24 km eigenlijk al helemaal kapot ben. Ik bedenk mezelf dat ik nog 18 km moet rennen en een goede tijd kan ik eigenlijk wel uit mijn hoofd zetten. We weten allemaal dat de laatste 12 km van een marathon vooral een mentale strijd is, maar voor mij begon deze eigenlijk al op 24 km. Uitstappen nee dat wilde ik niet, dus er zat niks anders op dan vechten vechten vechten! Om heel eerlijk te zijn weet ik vrijwel niks meer van deze laatste 18 km. Veel hierover vertellen kan ik dus ook niet. Naar familie en vrienden onderweg probeer ik nog wat te zwaaien, maar op de filmpjes zie ik later dat ik als een zielig hoopje ellende voorbij schuifel.Wel weet ik dat ik rond 38 km op mijn horloge keek en tot mijn verbazing zag dat ik met enige versnelling nog iets sneller zou eindigen dan vorig jaar. Ik dwing mezelf nog één keer een beetje aan te zetten. De blaak komt in zicht, de tijd tikt door, ik ren de Coolsingel op en trek nog één keer een sprint. Ik eindig in 3.43 uur en val letterlijk over de finishlijn heen. Nee dit was hem niet en ik besluit dan ook dat dit voorlopig mijn laatste marathon zal zijn. Totdat ik twee dagen later bedenk dat ik veel harder kan rennen dan dat ik heb laten zien. Wat een teleurstelling was Rotterdam. Ik bel mijn vader en zeg dat ik in Amsterdam opnieuw een marathon wil rennen. En zo begint nog geen week later mijn ‘road to Amsterdam’. Nieuwe ronde nieuwe kansen. En ja, ik heb mijn lesje wel geleerd. Ik ga rustig van start in Amsterdam en hoop dat ik daar wel de tijd neer kan zetten die ik wil. Maar bovenal hoop ik deze marathon iets meer te kunnen genieten. 020 I’m coming for you!!! Xoxo

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s